The Raconteurs / Consolers Of The Lonely

Yeni Raconteurs albümünü dinlemeden önce tamamen tesadüfi bir şekilde rastgele bir şarkı seçip, bu şarkıya bağlı olarak tüm albüm hakkında bir anda da olsa ani bir fikir yürüteyim istemiştim bu sefer. Ama You look pretty in your fancy dress But I detect unhappiness. You never speak so I have to guess You're not free… diye başlayan Brendan Benson’ın sözleri sayesinde Old enough adlı yeni Raconteurs şarkısı, albüm kritiği yerine bir anda hayati kritiklere sürükleyiverdi. Aslında bu, dinleyenin o anki ruhani yoğunluğuna da bağlı fakat tamamen hazırlıksız yakalanmışsanız kim olursa olsun aynı şey geçerli.

Bu bir anlık ironinin ardından süregelen şarkılarda Jack White’a odaklanınca, temelleri White Stripes’la atılmış sağlam bir sanat eserine dönüşmeye başlayan kariyerine eklemek istediği bir diğer parçaya tanıklık ediyormuşsunuz hissiyatı yoğunlaşıyor. Tabii Raconteurs’u seviyorsanız. Sevmemeniz ihtimalini hiçe sayarak düşünmeye devam edince de akla gelen bir diğer şey Raconteurs’un her geçen zaman diliminde çok daha iyi hikayeler anlatan bir grup haline geldiği.

Aşk ve anlayışın habercisi, ayrı düşen arkadaşların hizmetinde, yalnızların destekçisi, dağılmış ailelerin bağı…Yayınlanmasından sadece 1 hafta önce varlığından haberdar olunan albüm Consolers Of The Lonely, adını Washington’da bulunan bir posta binasının üzerindeki bu yazıdan almış. Postacının görevini özetleyen yazı aslında albümü de birkaç cümleyle kısaca özetliyor gibi.

Benson’ın sözleriyle mükemmele yakın örtüşen sivri ve asi, kimi zamansa agresifliğini sindirmiş sakin Jack White vokalleriyle bazen White Stripes deja vu’su yaşatsa da albüm, Brendon Benson ile Jack White’ın hem vokal hem de gitarlarını kullanarak yaptıkları düello ve genele yayılan keskin gitar riffleri ile doğru parçaların yerini bulduğunun 2. kanıtı. Hatta bir nevi, ilkinde oldukça başarılı sonuçlanmış bir deneyin geliştirilerek sunulmuş hali.

Albümün büyük bir kısmının üstüne sinmiş olan Led Zeppelin tonlarının yanında yine 70’lerden folk rock blues arası gidip gelen bir tarz, korno ve trompet gibi orkestral enstrumanlarla uyum içinde tüm albümü kimi zaman balladlar kimi zamansa güçlü ve sert şarkılarla dolduruyor. Şarkıların sıradanlıktan sıyrılıp, birer Raconteurs bestesi haline gelmesinde ki en büyük etkenlerden biri de tabii ki Jack White ama Brendan Benson’ın ve diğer elemanların da katkısı olmadan Raconteurs, sadece bir White Stripes uzantısı olarak da kalabilirdi. Tam tersi yolda ilerlemelerinin nedeni de zaten bu uyum sayesinde çizigiyi oldukça kararında dışa taşırıyor olmaları. Mesela Hold Up, bunlardan sadece birine örnek. Şarkıda neredeyse zigzag çiziyorlar, hem oyun havasını anımsatan gitarlar hem de bağıran vokallerle. Many Shades Of Black’de ise daha ilk dinleyişte, 90’ların o meşhur Aerosmith parçalarından Crazy’yi hatırlayıp şaşkınlıkla dinlemeye devam ediyorsunuz. İlk single Salute Your Solution ise White Stripes’a fazlasıyla yaklaşarak bir an için Icky Thump’la Blue Orchid’i aynı anda dinliyormuşsunuz hissiyatı veriyor. Albümün kapanışını yapan Carolina Drama’yla da benzerlikleri çoğaltmaya devam ederek, aralarına bir de Bob Dylan’ı ekliyorsunuz. Albümdeki şarkıların hatırlattığı gruplara farklı editörler tarafından eklenen diğer isimler ise The Yardbirds ve Thin Lizzy. Ama tabii ki bu benzerlikler Raconteurs’ün orjinalliğine su katmıyor. Tam tersi, yeni açılmış bir şarabın 30 yıllık bir şarapla hemen hemen aynı tadı verebilmesi gibi, inanması zor ve hayranlık uyandırıcı bir tad veriyor.